Alhoewel het iets langer duurde dan gepland was zijn de eerste kinderen nu verhuisd en vele spullen zijn gedoneerd aan andere centra en stichtingen.. De leegte wordt nu langzamerhand zichtbaar .
Alle spullen en donaties heb ik inmiddels weggegeven aan verschillende stichtingen, families en een school.  Ik ben blij dat ik nog zelf de controle heb gehad over alle donaties die ik nu nieuwe plekken en bestemmingen heb kunnen geven waar ze met veel liefde en dankbaarheid in ontvangst zijn genomen.

2 weken geleden zijn de eerste 12 kinderen naar Don Orione verhuisd, een goed centrum in Boekarest met vriendelijk personeel en vele projecten waar de kinderen zichzelf zeker meer zullen ontplooiien. Voor deze kinderen ben ik ontzettend blij dat zij een betere toekomst zullen hebben en ik ken een aantal personeelsleden persoonlijk waardoor ik ook als ik in Nederland zit contact met hen kan blijven houden over de kinderen.

Voor de rest van de kinderen heb ik nog mijn vraagtekens. Afgelopen week ben ik meegeweest met de verhuizing van de 24 tieners die naar Buzau zijn gegaan. Het centrum ligt in the middle of nowwhere op zo’n 150 kilometer van Boekarest. Juist omdat dit centrum zo achteraf ligt in een klein dorp heb ik het gevoel dat de kinderen letterlijk zijn weggestopt en deze gedachte vind ik ontzettend pijnlijk.

Het centrum in Buzau opzich ziet er op het eerste gezicht aardig uit. Je ziet het aan de foto’s die ik heb bijgevoegd; prachtige omgeving, mooie eetzaal, goede meubelen en vriendelijk personeel. Toen ik vervolgens even verder ging kijken mistte ik ook een aantal dingen. Ik heb geen spelmateriaal gezien en geen speelpleintje buiten, daarnaast slapen de kinderen nog met 5 kinderen op een slaapkamer en zien de kamers en de hallen er ontzettend leeg uit. Ik vraag me af wat voor activiteiten de kinderen gedurende de dag doen en hoe hun dagprogramma eruit ziet. Nu we daar aankwamen was het chaotisch, logisch natuurlijk want het was voor iedereen spannend. Ik kijk nu ook wel erg kritisch naar dit centrum, het ziet er hoe dan ook beter uit dan het kindertehuis,  het is dus misschien ook niet zo zeer het centrum wat niet goed voelt maar meer dat ik ze daar moet achterlaten wat ik zo moeilijk vindt. Over twee weken ga ik terug naar het centrum om te kijken hoe het met de kinderen gaat en wil ik met het personeel gaan praten over hun manier van werken, hoe het met de kinderen gaat en wat hun dagprogramma is.

Er zijn nu nog 10 kinderen in het kindertehuis voor wie nog geen nieuwe plek is gevonden, voor hen is het nog afwachten..

Ik blijf het bizar vinden hoe deze hele situatie is gegaan. Hoe kan de overheid zomaar een gebouw innemen om het vervolgens te verkopen zodat er een privé kliniek in kan? De overheid heeft alleen maar belang gehad bij het geld en heeft geen enkel moment aan de kinderen gedacht. De instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking in Boekarest zitten namelijk overvol en daarom worden de kinderen maar verder het land in gestopt.
De 10 kinderen voor wie nog geen plek is gevonden zitten alleen maar in de weg, er is besloten dat ze in de privé kliniek (die overigens voor ouderen wordt) blijven tot dat er ergens anders plek is omdat ze de kinderen toch moeiljk op straat kunnen zetten.

Hoe dan ook, ik probeer het voor mezelf zo goed mogelijk af te sluiten. het is fijn dat ik precies weet waar de kinderen heen zijn gegaan en dat ik zelf de spullen heb kunnen doneren aan stichtingen waar ik me goed bij voel. In de laatste drie weken dat ik nog in Boekarest ben zal ik op bezoek gaan bij de instellingen waar de kinderen nu wonen zodat ik kan zien hoe het met ze gaat en daarnaast nog héééééél even van ze genieten voordat ik straks echt afscheid moet nemen.

 

  • Uitzicht Buzau
  • Toiletten
  • Eetzaal
  • Eetzaal
  • Centrum Buzau
  • Centrum Buzau
  • Uitzicht Buzau
  • De gang
  • Wastafels
  • Centrum in Buzau
  • Tuin
  • Tuin
  • Varkens
  • Koeien
  • Koeien
  • Toiletten