Ik wilde dit keer mijn weblog schrijven over de nieuwe communicatie methode die ik ben gestart met een aantal kinderen dat zo lekker loopt. Het verslag was al geschreven en klaar om op de website gezet te worden. Helaas moet ik er nu een ander verslag van maken met een rauw en verdrietig randje.

Er gingen afgelopen week de geruchten en de roddels dat het kindertehuis ‘Crinul Alb’ (wat ‘Witte Lelie’ betekent) waar ik werk zou gaan sluiten. De Roemeense staat zou het gebouw namelijk voor iets anders willen gebruiken. Ik was verbijsterd van de geruchten maar dacht ook: ‘dat kan toch niet zomaar?’ Ik heb me daarom afgelopen week ook nog niet zo’n zorgen gemaakt. Het komt allemaal wel goed zei ik tegen mezelf.
Helaas, Gisteren werd officieel bekend gemaakt dat het kinderthuis over een maand(!) al gaat sluiten en dat er een privé kliniek in het gebouw komt. De witte lelie lijkt dus uitgebloeid..

Verdrietig, teleurgesteld en ontzettend boos ben ik in de Roemeense staat die aan alles heeft gedacht behalve aan het belang van de kinderen. Niet alle kinderen zijn gelukkig de dupe. Voor diegene die het zich nog herinneren, er was vorig jaar al een plan om de kinderen van 18+ over te plaatsen in een nieuw centrum die achter het huidige kindertehuis is gebouwd. Dit plan is lang vooruitgeschoven maar wordt nu alsog in gang gezet.
Dan zijn er 6 kinderen die over worden geplaatst naar een goed centrum verderop in Boekarest en voor de overige 15 die volgens de staat “geen toekomst” hebben, worden over geplaatst in een centrum in Buzau, een plaats dat 85 km verderop ligt. Ik ben daar nog nooit geweest maar de verhalen over de instellingen daar zijn niet zo best. Het kan natuurlijk meevallen maar ik heb er geen goed gevoel over.

Buiten de kinderen om flitsen er ook andere dingen door mijn hoofd. Al het geld, alle tijd en alle energie die ik in dit gebouw heb gestopt! Ik heb zo ontzettend veel spullen gekocht van het geld dat vele mensen hebben gedoneerd. Wat moet ik doen met al die spullen? Heb ik dan echt een badkamer laten renoveren voor een privé kliniek die er straks inkomt? Ik voel me schuldig tegenover al die mensen die met liefde spullen hebben gedonneerd en geld hebben gegeven. Wat ik tegen deze mensen wil zeggen is dat ik mijn uiterste best ga doen om andere kindertehuizen en instellingen te zoeken die deze spullen ook hard kunnen gebruiken.
Het meest verdrietig wordt ik van de gedachte dat als ik straks in Nederland ben ik niet meer op de hoogte gehouden wordt over de kinderen. De foundation met wie ik het afgelopen jaar veel heb samengewerkt was mijn contactpunt, zij zorgden er altijd voor dat ik op de hoogte gehouden werd als ik in Nederland was en dat ik in contact kon blijven met de kinderen. Het kindertehuis gaat nu sluiten en de kinderen worden overgeplaatst in andere centra waar de foundation niet actief is. Hoe moet ik straks afscheid nemen van de kinderen met de gedachte dat ik ze misschien niet meer zal zien? Of niet meer zal weten hoe het met ze gaat?
En hoe moet het met de projecten die ik heb opgestart met de kinderen? De foundation zou deze projecten van mij overnemen, ik was ze al aan het inwerken..

Niet alleen ík ben boos, maar ook het personeel die verspreidt over worden geplaatst in andere centra zonder dat ze daar enige keuze in hebben. Het is dat of ontslag..
Je kunt je voorstellen dat de sfeer in het kindertehuis tot het dieptepunt is gezakt. Iedereen is gespannen, weet niet wat er de komende weken precies gaat gebeuren en hoe het gaat aflopen.

Mijn hoofd is op dit moment een chaos, vol met vragen waar ik het antwoord nog niet op weet, zoveel negatieve gevoelens waarvan ik niet goed weet wat ik er mee aan moet. Ik wil het niet denken maar toch glipt het door mijn gedachten; ben ik hier dan voor niks geweest??