De datum staat nu vast, 18 juli 2013 kom ik weer naar Nederland! Het boeken van mijn ticket heb ik een lange tijd voor me uitgeschoven, natuurlijk wil ik wel weer terug naar Nederland maar door het boeken van de ticket wordt het gelijk zo definitief. Ik heb er een dubbel gevoel bij; aan de ene kant lijkt het me heerlijk om weer tussen mijn vrienden en familie te zijn maar het idee dat ik mijn leven hier moet achterlaten vind ik verschrikkelijk.

 

Ik leef in een spagaat met het ene been in Nederland en het andere been in Roemenie.
Hoe dan ook de ticket is er en het heeft mezelf ook een stukje rust en duidelijkheid gegeven.

Ook op mijn werk ben ik nu mijn laatste projecten aan het voorbereiden die ik de komende maanden nog wil gaan uitvoeren. De snoezelkamer is zo goed al klaar, zodra het rolgordijn hangt en de kamer verduisterd kan worden kan het snoezelen gaan beginnen met alle gekleurde lampjes en snoezel atributen.

Een project/werkmethode waar ik volgende week mee ga beginnen zijn commnicatieboeken. Veel van de kinderen waar ik mee werk kunnen niet praten maar hebben wel een mening en willen vaak heel graag duidelijk maken wat ze bedoelen. Doormiddel van een communicatieboek dat voorzien is van pictogrammen kunnen ze aanwijzen wat ze bedoelen en wordt het ook gemakkelijker om de kinderen te laten kiezen tussen bepaalde activiteiten of keuzes. Het is wel erg positief gedacht om dit plan te willen invoeren bij het personeel maar in ieder geval wil ik dit opstarten met de foundation die hier dagelijks actief is. Ik wil natuurlijk iets opstarten wat niet zal stoppen als ik zelf niet meer aanwezig ben.

Dan Maria, de tiener die nogal voor wat opschudding had gezorgd in het kindertehuis gaat nu weer aardig goed vooruit. Ze is in januari voor 2 weken naar een psychiatrisch ziekenhuis geweest waar ze haar hebben onderzocht en getest om haar opnieuw te diagnostiseren.
De uitslag was niet verassend, problemen met het aangaan van relaties, onzeker in zichzelf en haar omgeving, weinig controle over haar gedrag en een IQ van 62. Ze hadden nu ook eindelijk ingezien dat het kindertehuis niet de juiste plek is voor Maria. Ze zou kunnen wonen in een project met sociale appartementen. Een ontzettend goed bedacht plan maar er is helaas geen plek en tot die tijd zal ze gewoon in het kindertehuis blijven wonen.
Toen ze na het psychiatrisch ziekenhuis weer eenmaal terug kwam in het kindertehuis leek ze een groot gedeelte van haar agressie kwijt te zijn en kon ze haar gedrag beter onder controle houden. Ik heb haar samen met de foundation zoveel mogelijk positieve aandacht gegeven en ben ik haar weer opnieuw gaan vertrouwen. Van de week naar de kapper en de bioscoop geweest. Ik kan zien dat het haar goed doet maar weet ook dat ze niet stabiel is zolang ze hier in het kindertehuis woont. Zowel het personeel als de kinderen hebben geen goede invloed op haar en langzaam zie ik haar ontwikkeling achteruit gaan. Sinds een aantal weken wiegt ze op de bank ook heen en weer net zoals de andere kinderen met een verstandelijke beperking en krijgt ze zo’n grote hoeveelheid aan medicatie dat ze tot de lunch in haar bed ligt.

Voor zover het in mijn mogelijkheden ligt probeer ik haar te helpen door haar mee naar buiten te nemen, reken en taallessen te geven en laat ik haar educatieve filmpjes zien zodat ze zichzelf op kleine schaal kan ontwikkelen en meer leert over de wereld om haar heen. Dit alles met de duidelijkheid en positieve aandacht is wat ik haar kan geven en waarvan ik hoop dat het genoeg is om zichzelf overeind te houden. Het personeel en de foundation betrek ik nu zoveel mogelijk bij wat ik met Maria doe en hoe ik met haar omga zodat ik de laatste maanden langzamerhand mijn werk kan overdragen.
Alhoewel ik het een naar idee vind om naar het einde toe te werken en straks projecten te gaan overdragen is het natuurlijk wel belangrijk dat alles wat ik heb opgezet ook overeind blijft.

Conclusie: we gaan de komende 5 maanden nog hard aan de slag en er alles uithalen wat er in zit. Ik houd jullie op de hoogte!