Beste lezers en lezeressen,

Vanavond ga ik afscheid van jullie nemen. Dit is namelijk mijn laatste blogje over Roemenië naar alle waarschijnlijkheid. Ik ga het kort houden en ga het hebben over de laatste dagen in Roemenië, de reis terug en ook het thuiskomen.

De laatste dagen in Roemenië waren toch wel enigszins weemoedig te noemen. Ik begon al te denken aan wat ik zou gaan missen in Roemenië, maar ook begon ik alweer aan Nederland te denken. Ik heb deze dagen onder andere opgeruimd en tassen ingepakt, maar vooral ook veel gewandeld. purchase nolvadex Iets heel moois dat ik tegenkwam, let wel – in het wild – zijn de orchideeën boven aan de pagina.

Prachtig toch? Als het kon had ik ze meegenomen naar Nederland, daar staan ze immers bij velen in de vensterbank? Ook hebben we nog een aantal bezoekjes gedaan en zijn bijvoorbeeld bij een wel erg innovatieve centrifuge geweest: DSC07669

Een hele slimme manier, nietwaar? Dat is pas echt gebruik maken van de natuur en in dit geval in het bijzonder de waterkracht. Het was deze laatste dagen overigens prachtig weer, zon, heerlijk warm maar toch ook een lekker windje. Alsof Roemenië op een goede manier afscheid van me wilde nemen. Ook deze foto van een sprookjesachtige kerk wil ik u niet onthouden: DSC07699

En ja die paard en wagens zullen me altijd aan Roemenië doen denken. Ik ga het missen in Nederland op de wegen. Die rode touwtjes aan de koppen van de paarden zijn trouwens om de duivel af te weren als ik het goed begrepen heb. De Roemenen zijn nogal bijgelovig. IMG_2683

Al met al kan ik alleen maar zeggen dat ik in Roemenië een prachtige tijd gehad heb. De natuur heeft mij werkelijk versteld doen staan en de rust die ik had mis ik nu soms al weer. Toch kan ik niet anders dan zeggen dat Roemenië toch een nog wat minder beschaafd land is als Nederland. Op veel gebieden zijn we in Nederland verder, zoals wegen, netheid en hygiëne. Ook denk ik dat Nederlanders over het algemeen ijveriger zijn in hun werk, wat ik in Roemenië heb gezien aan werklui die met velen tegelijk een klein klusje opknappen en waarvan de helft er maar wat bij staat te kijken, komt in Nederland toch minder voor naar mijn idee. Maar ik kan daar geen oordeel over vellen, ik ben immers maar een korte tijd in Roemenië geweest. Ondanks dat in Nederland veel al verder is, betekent dit niet dat het alleen maar positief is. Panic Disorder cheap zoloft 100mg Tablet. In Nederland hebben we mijns insziens door de snelle ontwikkelingen ook veel verloren aan oude ambachten en andere traditionele cultuur. Wat we tegenwoordig zien dat kinderen denken dat melk uit de fabriek komt zou in Roemenië niet snel gebeuren denk ik. Men heeft er vaak zelf nog koeien en een varken. En dat zet me wel aan het denken. Wat als we hier alles niet meer onder controle hebben, wie zorgt er dan voor eten? Volgens mij leven we in Nederland boven onze stand en hebben we door onze enorme controle dwang veel goeds gekregen, maar juist de controle op primaire levensbehoeften verloren. Tot zover mijn overpeinzingen. Ik hoop dat het jullie ook aan het denken zet.

Ik heb afscheid genomen van mijn stagebegeleiders en Roemenië met een heerlijk kampvuur. Stagebegeleiders nogmaals hartelijk dank voor alles! Het ga jullie goed, lezers kijk ook eens op www.careel.eu als u in Roemenië op stage of vakantie wilt.IMG_2771

En dan bent u misschien nog benieuwd hoe het met de bonen afgelopen is. Nou niet afgelopen eigenlijk. Ze groeien nog lekker door, ze waren op het moment dat ik vertrok al even lang als mijzelf. Dat gaat nog even door, totdat ze een metertje of drie zijn. Dan komen er bloemen aan, echt prachtige bloemen, vandaar de naam pronkboon. Langzamerhand sterven de bloemen dan af en komen de peulen te voorschijn. Deze peulen moeten vervolgens nog drogen om door een persoon uit Roemenië naar Nederland getransporteerd te worden.

Dan nog kort de reis terug, per  trein en Eurolines bus. Wederom een langdurig avontuur. Na eerst met de trein naar Oradea gegaan te zijn heb ik van 10 uur in de morgen tot 16:00 rondgedwaald in deze stad met een hele lading aan tassen op mijn rug en borst en een trolley aan de hand. Zo zag dat er ongeveer uit:IMG_2786

Het is dan heel fijn als je een vertrouwde Mac Donalds ziet, waar je even bemoedigend word toegesproken via je telefoon en even rustig kunt zitten. Bedankt mensen die mij toen een hart onder de riem staken! Om 16:00 kwam er een klein busje bij een onzichtbaar busstation waarmee we naar Arad zijn gereden, dat is eigenlijk terug Roemenië in. Daarna zijn we in een grote bus naar Duitsland gereden. Onderdeel daarvan was bijna 3 uur wachten voor de grens van Hongarije op de douane. In Köln ben ik de volgende dag rond twee uur opgehaald door mijn ouders en broertjes. baclofen without prescription Ik ga niet sentimenteel doen, maar ook vanaf deze plaats: bedankt papa en mama! Het scheelde mij een heel aantal grote steden (Brussel, Luik, Rotterdam, Amsterdam en ga maar door) door rijden en scheelde me ruim 8 uur in de bus zitten. In de bus was het niet altijd even prettig aangezien de bus tjokvol was en mijn buurman voor 1,5 telde, waardoor ik maar een bescheiden plaatsje overhield. Niet getreurd, verder was het een voorspoedige reis.

Ja, en toen was ik weer terug in Nederland. De drukte kwam weer in volle vaart op me af en nam me mee in haar sneltrein. De eerste dagen heb ik volgens mij meer mensen gesproken dan in de complete acht weken in Roemenië! Toch is dat ook wel weer fijn. Weer in je vertrouwde omgeving zijn, niet meer voor jezelf hoeven zorgen, je gezin, familie en vrienden om je heen. Ja, ik ben blij weer thuis te zijn. Oost west, thuis best!

Bedankt lezers en lezeressen voor jullie leuke reacties, het was me een waar genoegen.