We zijn inmiddels een aantal weken verder en voor mezelf heb ik de chaos in het kindertehuis een beetje op een rijtje kunnen zetten. Vele lieve reacties hebben me geholpen om positief te blijven en er de laatste maanden nog alles uit te halen wat er in zit. Ik ben aan een kant ook blij dat de sluiting van het kindertehuis juist nu gebeurt en niet over een paar maanden als ik weer in Nederland zou zijn. Nu heb ik namelijk de mogelijkheid om dit hoofdstuk voor mezelf af te sluiten. Ik kan nu zelf de gedoneerde spullen een nieuwe bestemming geven en ook de kinderen begeleiden met de grote verhuizing, Ik kan nu ook nog de nieuwe instellingen bezoeken waar de kinderen komen te wonen zodat ik precies weet waar ze terecht komen. Als ik nadenk over al het werk dat ik in het kindertehuis heb gestopt en hoeveel ik daar heb laten renoveren en verbouwen dan is dat even slikken natuurlijk, maar als ik denk aan alles wat ik de kinderen hebben kunnen leren, wat ik hen heb mee kunnen geven en ook hoeveel ik met het personeel heb bereikt dan weet ik dat zij dat met zich mee zullen nemen en dat dat nooit voor niks is geweest.

De Roemeense staat wil niet alleen het kindertehuis hebben maar ook het nieuwe gebouw dat voor de adolescenten was gebouwd. Dat houdt in dat álle kinderen van het kindertehuis over moeten worden geplaatst. Er is hierbij gelukkig ook nog goed nieuws. Voor de adolescenten is er een instelling gevonden in Aldeni, zo’n 90 km van Boekarest. Deze instelling ligt midden in de natuur met heel veel ruimte en voldoet aan de Europese normen. Daarbij wordt het ook voor een deel gefinancieerd door de Nederlandse stichting Max. Ik heb al een aantal foto’s bekeken en het ziet er goed uit! Binnenkort ga ik er ook zelf heen om een kijkje te nemen. Het is de bedoeling dat deze adolescenten tussen nu en twee weken zullen verhuizen.
Ook ben ik weze kijken bij een project in Boekarest waar 6 kinderen heen zullen gaan. Een super goed project met hele lieve mensen en waar ik ook een goed gevoel bij heb. Als het kindertehuis dicht is zal ik hier in mijn laatste weken nog als vrijwilligster aan de slag gaan.
Voor de rest van alle kinderen is er helaas nog nergens echt plek gevonden, ze hebben het nog steeds over een instelling in Buzau maar daarvoor staat nog niks officieel op papier. Het is verder ook erg lastig met de kinderen die lichamelijk ook ernstig gehandicapt zijn omdat veel instellingen in Roemenië deze kinderen niet wil hebben. Het klinkt bizar maar dit is hoe het gaat.

De afgelopen weken ben ik al druk bezig geweest met de gedoneerde spullen. Ik heb contact gehad met verschillende stichtingen en families die deze spullen heel erg goed kunnen gebruiken. De eerste spullen zijn afgelopen week al opgehaald en komende week volgt er meer. Het is goed dat ik andere mensen er zo blij mee kan maken maar ik vind het ook wel zwaar en moeilijk om te doen. Het is een soort psychologisch proces met een achtbaan van emoties waar ik in zit.

De sfeer in het kindertehuis is erg gespannen en onrustig. Het personeel weet niet waar zij straks komen te werken en de kinderen voelen dat er iets gaat gebeuren maar hebben geen idee hoe, wat en waar ze terecht komen. Om kinderen onder controle te houden is bij een aantal kinderen de medicatie verhoogd en lopen ze er als een zombie bij of slapen ze het grooste gedeelte van de dag. De spanningen zullen komende weken zich alleen maar verhogen dus ik hoop nu dat de verhuizingen zo snel mogelijk plaats zal vinden zodat iedereen weer kan beginnen aan een nieuwe start.