Anderhalf jaar geleden op 4 februari 2012 kwam ik hier in Roemenië, klaar voor mijn nieuwe avontuur. Roemenie was mij inmiddels bekend, voor de meeste mensen kwam het dan ook niet als een verassing dat ik weer voor een tijdje naar Roemenië zou gaan. Het plan was één jaar. Maar goed, ik was na een jaar nog zo lekker bezig in het kindertehuis dat ik er nog een halfjaar aan vastgeplakt heb. Er waren inmiddels vele verbouwingen gedaan, vele  spullen gekocht, een badkamer gerenoveerd en ik was net begonnen aan een nieuw communicatieproject toen het nieuws werd gebracht dat het kinderehuis zou gaan sluiten. Het heeft een tijd geduurd voordat ik het echt realiseerde. Ik was zo ontzettend boos.. dat ben ik nog steeds als ik er over nadenk maar ik heb mezelf ook voorgenomen om de laatste weken nog zoveel mogelijk te genieten.

De weken erna gingen snel, de sfeer in het kindertehuis was gespannen, niemand wist wanneer er precies wat zou gebeuren. En nadat de eerste kinderen werden overgeplaatst moest ik er ook aan geloven om mijn projecten af te sluiten en zorgen voor nieuwe bestemmingen voor alle gedoneerde spullen. Het is fijn dat ik veel andere mensen en kinderen blij heb kunnen maken ook al vond ik het naar om het kindertehuis langzaam steeds leger te zien worden.

De spullen zijn nog tot daar aan toe maar het loslaten van de kinderen en het kindertehuis vind ik nog veel moeilijker, ik moet nu afscheid nemen van het werk dat ik met zoveel liefde heb gedaan. Het kindertehuis was  mijn werk, mijn hobby, mijn “ding” en dat bestaat nu niet meer.

Afgelopen week ben ik opnieuw naar Buzau gegaan waar 3 weken geleden 24 kinderen zijn heen verhuisd. Ik hoopte dat ik kon zien dat ze het daar goed hebben en gelukkig zijn maar helaas.. ik werd met iets anders geconfronteerd. Een aantal kinderen zaten onder de blauwe plekken, sommige hadden striemen op hun polsen en enkels omdat ze waren vastgebonden. De uitdrukking van de meeste kinderen was zo triest.. De kinderen  kwamen enthousiast naar ons toen we aankwamen, ze dachten dat we ze kwamen ophalen en dat we ze weer naar “huis” zouden brengen. Het was afschuwelijk, en met ontzettend veel pijn heb ik ze daar achter moeten laten. Ik ben nog niet klaar met dit tehuis. Ik zal er alles aandoen om contact te houden met dit centrum, andere mensen er naartoe sturen en laten weten wat ik daar heb gezien. Controle in zo’n tehuis dat niet van de overheid is, is ontzettend lastig en al helemaal omdat het zo afgelegen ligt in een dorp waar niemand komt maar ik kan en ga het er niet bij laten zitten na wat ik bij het laatste bezoek heb gezien.

Over mijn terugkomst in Nederland heb ik een dubbel gevoel. Ik kijk er ontzettend naar uit om mijn familie en vrienden weer te zien en weer tijd met hen door te brengen, ik kijk er ook weer uit om verder te studeren, normaal over straat te kunnen fietsen, en broodjes hagelslag te eten. Maar mijn Roemeense leven hier achter laten? Dat is toch ook weer wat. Al die lieve mensen die ik heb ontmoet, de kinderen waar ik mee heb gewerkt, en de gehele cultuur waar ik me zo thuis in voel.  Die splagaat waar ik het wel eens eerder over gehad heb die voel ik nu sterker zitten dan ooit. Met het ene been in Nederland en het andere been in Roemenië.

Het afgelopen anderhalf jaar heb ik veel in het kindertehuis doorgebracht maar ik heb ook mijn persoonlijk grenzen verlegd zo heb ik namelijk voor het eerst in mijn leven:
– gebungeejumped  (en voor het laatst overigens),
– een berg van 2000 meter beklommen
– gebarbequed om 9 uur ‘s ochtends (stevig ontbijt)
– in een muur geboord (met een echte boormachine)
– zelf een kakkerlak en gedoodt en opgepakt
– in een buitenlands ziekenhuis gelegen
– varkens-huid (met vet) gegeten
– gesnowboard
– een voetbalwedstrijd in een stadion gezien

Wat zeg ik, ik heb mezelf ontwikkelt op alle fronten.
Een ding is zeker: met veel mooie herinneringen en trots kan ik straks terugkomen en terugkijken of een bijzondere, leerzame  en intense tijd. Ik zal voorlopig nog wel vaker terug gaan naar Boekarest, dat maakt het idee van weggaan ook iets gemakkelijker.
Mijn laatste week is nu van start gegaan, nog even afspreken met vrienden, op stap gaan, een poging doen om mijn koffer in te pakken, afscheid nemen.. en dan volgende week: Holland, here I come again!

  • Op de berg
  • Bungeejumpen
  • Met de boormachine
  • In het stadion
  • Snowboarden
  • In het ziekenhuis
  • Barbeque
  • kakkerlak