Kerst is inmiddels al even voorbij en ik heb alle lichaamsdelen van “het” varken mogen proeven. Van de huid tot een stukje lever, alles schijn je te kunnen eten. De familie was zelfs zo vriendelijk om me een homp varken mee naar huis te geven. Eenmaal thuis kon ik het niet aanzien om het stuk vlees is mijn koelkast zien liggen dus heb ik het toch maar aan vriendlief Stefan meegegeven.

Eenmaal in het nieuwe jaar moest er weer hard gewerkt worden in het kindertehuis. Het is de laatste tijd erg onrustig op mijn werk doordat een van de tieners, laat ik haar Maria* noemen, zich aan het afzetten is tegenover de rest van de wereld. Ze weigert regelmatig te eten, verzorgd zichzelf niet meer, is begonnen met roken en manipuleert iedereen om haar heen om te krijgen wat ze wil. Het klinkt waarschijnlijk als een aantal puber streken maar dit gaat wel iets verder dan dat, ze heeft inmiddels ook een raam ingeslagen, meerdere kinderen een klap verkocht en van de week heeft ze ook een poging gedaan om weg te lopen. Zodra ze door het lint gaat wordt ze met 5 man vastgepakt, vastgebonden op bed en krijgt ze een injectie waardoor ze rustig wordt..

Ik heb wel eens eerder verteld over Maria, ze is een 15 jarige tiener met een hechtingsprobleem. 3 jaar geleden is ze uit huis geplaatst en van school weggestuurd. Haar enige hoop is haar moeder met wie ze regelmatig telefonisch contact heeft. Haar moeder beloofd elke week te komen maar komt vervolgens nooit. Maria wil aardig gevonden worden, ze klampt zich aan iedereen vast die een beetje aardig tegen haar doet en schreeuwt om aandacht. Hoe langer Maria in het kindertehuis woont hoe groter de afstand wordt tussen haar oorspronkelijke leeftijd en haar mentale leeftijd. Ze neemt gewoontes over van de kinderen om haar heen. Het bijten op haar hand bijvoorbeeld, wat ze heeft gezien bij veel kinderen hier gebruikt zij nu ook als machtsmiddel om iets voor elkaar te krijgen of als aandachtstrekker omdat de wond op haar hand nu zo groot is geworden het direct verzorgd moet worden zodra ze het weer open heeft gebeten.

De medewerksers, directrice en psycholoog weten niet meer wat ze moeten doen, ze lopen alleen maar te klagen inplaats van zoeken naar oplossingen. Er is geen structuur, iedereen doet maar wat denkt dat goed is maar niemand lijkt te beseffen dat op deze manier het negatieve gedrag van Maria alleen maar wordt versterkt.

Op dit moment zit ik in een spagaat tussen Maria en de rest van het personeel. Ik werk veel met Maria, ze vertrouwd me ook al is ze is me nu ontzettend aan het uittesten hoe ver ze bij mij kan gaan. Ik heb regels waar ze zich aan moet houden en ben heel duidelijk maar het voelt zo wanhopig als ik de enige ben die duidelijkheid en structuur belangrijk voor haar vindt. Ik probeer de foundation achter me te krijgen maar die zijn bang voor haar en vinden het heel lastig om positief op haar te blijven reageren als ze iets goeds doet terwijl dat nu juist zo van belang is!
Ik heb zelf weinig ervaring met tieners met dit soort agressief probleem gedrag en alles is ook vrij nieuw voor mij. In het begin was ik erg onzeker, doe ik het wel goed? Maak ik het niet erger? Inmiddels heb ik wat meer vertrouwen in mezelf en in mijn manier van handelen. Mijn uitdaging wordt om nu zo veel mogelijk te praten met de foundation en het personeel om ze te laten zien dat positiviteit heel erg belangrijk is en om ze samen met mij op een lijn te krijgen.

Nu met dit soort extreme gebeurtenissen wordt pas echt duidelijk dat er van professionaliteit toch weinig sprake is. Het personeel heeft weinig tot geen educatieve achtergrond waardoor ze reageren uit machteloosheid en niet uit professionaliteit. Er is dus nog een lange weg te gaan maar met alle vertrouwen en positiviteit die ik heb geloof ik er nog steeds op z’n Roemeens in dat het allemaal goed komt!

* wegens privacy redenen heb ik de orginele naam veranderd in Maria.